Veelzijdige Ab Dennekamp (62) clubman bij uitstek

Supportersvereniging voorzitter Ab Dennekamp (62) hoort bij het meubilair van Excelsior’31 
RIJSSEN – Wie het bij Excelsior’31 over Ab Dennekamp heeft, spreekt over iemand waar de rood- en witte bloedlichaampjes behoorlijk met elkaar in balans zijn. ‘Ab Dennekamp is Excelsior’31, en Excelsior’31 is Ab Dennekamp’, was misschien een ietwat boute, maar allesbehalve arrogant bedoelde uitspraak van deze gelouterde Excelsior’31 vrijwilliger. 

Heel ver verwijderd van de waarheid is het dan ook allerminst. Ab Dennekamp was als voetballer misschien dan wel geen hoogvlieger (zijn top lag bij het 13e, waar hij ‘voetbalde’ met coryfeeën als Henk Schippers en Martin Haarman, red.), echter als vrijwilliger heeft de immer sigaar rokende, vroege zestiger een staat van dienst om met veel respect over te spreken.

Hilarisch zijn Ab’s verhalen over vergane glorie, van de club van rood en wit. Bijvoorbeeld over het verdrijven van de kudde schapen, voordat er überhaupt gevoetbald kon worden, op de voormalige voetbalvelden in ‘De Mors’, het huidige industriegebied, in Rijssen. Ook het in huiselijke kring ‘drukken’ (met een stencilmachine) van het clubblad, midden jaren zeventig, was maandelijks een behoorlijke crime, volgens Dennekamp.

‘Samen met Albert van de Meer heb ik menig zweetdruppeltje gelaten, daar kan men zich misschien iets bij voorstellen. Dat stencilapparaat was loodzwaar, en het stonk een uur in de wind. Niet voor niets ‘drukten’ we het clubblad dan ook bij mij thuis, in de garage. De lucht was na verloop van tijd niet te harden…’

Ook als voormalige jeugdbestuurslid heeft Ab Dennekamp bepaald een verleden, bij Excelsior’31. De situatie van toen is in het geheel niet te vergelijken met die van vandaag de dag, volgens Ab. ‘Wij regelden o.a. het vervoer voor uitwedstrijden, van álle jeugdteams. Wat een wekelijkse crime, was dat. Ik was zelf bovendien jeugdleider bij B3, en later bij B4. Niet zelden moest ik zaterdags zélf inspringen bij andere teams, wanneer een ouder het op goed moment weer eens liet afweten.

Ik vloog werkelijk van hot naar haar, de hele zaterdag. Niet te filmen en onverantwoord, in feite. Op goed moment werd het me zelfs allemaal wat te veel. Een bezoek aan de huisarts, ‘dokter Dik’ (Oosthoek, red.) was dan ook het resultaat. Oosthoek was een slim mannetje. ‘Kom je toch gezellig bij ons (Oosthoek was immers voorzitter van kleine buur ‘Sportclub Rijssen, red.), bij óns gaat het er allemaal wat gemoedelijker aan toe..’ ’Dat nooit..’, was mijn repliek. Ik heb op dokter Dik’s advies dan wel een stapje terug gedaan, maar loslaten kon ik het allemaal ook weer niet…’ 

‘Het is immers veel te leuk om te doen, weet je. De meeste mensen kennen mij inderdaad als voorzitter van de Supportersvereniging, maar er is zo veel meer wat ik gedaan heb, bij de club. Ook mijn vrouw Ina is al jaren bij Excelsior’31 actief, met o.a. het verzorgen van de belegde broodjes, voor de spelers en begeleiders, bij uitwedstrijden van het 1^e , 2^e , 3^e en A1. Vandaag de dag is de Supportersvereniging echter een wat ander orgaan, dan in het verleden. Busreizen regelen naar uitwedstrijden is financieel absoluut niet meer haalbaar, dat spijt mij nog het meest.

Onvergetelijk zijn de supergezellige busreizen met de Supportersvereniging in de jaren zeventig, naar wedstrijden van het NCRV mini-voetbal, in Ahoy. Dat is tegenwoordig financieel niet meer haalbaar. Een bus huren is al helemaal niet meer te doen. Hoezeer het me ook spijt. We moeten ons daardoor beperken tot het organiseren van de Oudejaars bingo- en het darttoernooi, een incidentele dropping en de verkiezing van de speler van het jaar, van het 1^e. In feite is dat te weinig, vind ik persoonlijk..’