Met trots kijken we naar alles wat er binnen Excelsior’31 gebeurt. Een nieuw clubhuis, vol honderden leden die iedere week met plezier voetballen. Dat kan alleen dankzij de inzet van talloze vrijwilligers.
Juist daarom raakt het verhaal hieronder ons diep.
Een jonge, talentvolle scheidsrechter heeft besloten te stoppen. Niet omdat hij het fluiten niet leuk vond, maar omdat het plezier hem door het gedrag van volwassenen langs de lijn is ontnomen.
Dat mogen we als vereniging nooit normaal gaan vinden.
Spelers mogen fouten maken. Trainers mogen fouten maken. Scheidsrechters mogen fouten maken. Zeker jonge scheidsrechters die vrijwillig op het veld staan, verdienen onze steun, ons respect en onze waardering.
Onderstaand artikel schreven we al in 2012. Helaas is de boodschap vandaag de dag nog altijd even actueel. Daarom brengen we het opnieuw onder de aandacht.
“Mijn plezier is door toedoen van anderen verdwenen”
Binnen Excelsior’31 is er een prominente rol voor het opleiden van jeugdleden. De eerste gedachte die dit vaak oproept, is het opleiden van spelers en speelsters: hoe zorgen wij ervoor dat zij een zo hoog mogelijk niveau bereiken binnen hun aanwezige potentie?
Toch gebeurt er zoveel meer binnen onze vereniging. Jeugdspelers die trainer willen worden, elftalbegeleid(st)er of scheidsrechter. De ontwikkelingen laten zien dat het steeds moeilijker wordt om in deze laatste groep voldoende jeugd op te leiden, laat staan om tijdens een wedstrijddag voldoende scheidsrechters beschikbaar te hebben om überhaupt te kunnen voetballen.
Toch zien we binnen onze vereniging een toename van jeugdleden die het fluiten zien als een leuke hobby en misschien wel meer. Binnen de vereniging is een scheidsrechterscoördinator aangesteld: voor velen een bekend gezicht, Erik Haase. Erik is al jaren actief in het begeleiden van jonge scheidsrechters.
“Het was een seizoen met hoogte-, maar zeker ook dieptepunten,” vertelt hij. “We hebben maatregelen moeten nemen vanwege het gedrag van toeschouwers. Niet alleen van het uitpubliek, maar ook van ons eigen thuispubliek. Door een aantal incidenten moesten we ingrijpen in het belang van onze jonge scheidsrechters. Jonge scheidsrechters, vaak tussen de 14 en 16 jaar oud, die te maken kregen met erg vervelende situaties.”
Respect voor kinderen die vrijwillig fluiten
Veelal is er respect voor deze groep jeugdleden, maar helaas niet altijd. Jonge scheidsrechters krijgen te maken met intimidatie, corrigerende ouders of ouders die zomaar het veld in lopen. Ouders die tijdens onderlinge wedstrijden elkaar in de haren vliegen of vragen om blessuretijd toe te voegen bij wedstrijden in categorieën waarin dit helemaal niet van toepassing is.
Scheidsrechters en spelbegeleiders volgen cursussen die worden afgesloten met een scheidsrechtersdiploma. Deze opleidingen worden gedurende het seizoen gegeven om hen beter bekend te maken met de rol van scheidsrechter. Vaak volgen zij deze cursussen naast hun eigen trainingen en wedstrijden, waarin zij zelf ook nog actief voetballen.
“Mijn plezier is door toedoen van anderen verdwenen”
Naar aanleiding van bovenstaande ben ik in contact gekomen met een zeer talentvolle jonge scheidsrechter. Om privacyredenen en vanwege mogelijke reacties is gevraagd om anoniem te blijven. Tijdens een persoonlijk gesprek kwamen een aantal schokkende constateringen naar voren.
“Ik ben ooit begonnen met fluiten omdat er geen scheidsrechter was en het mij wel leuk leek. Dat bleek ook zo te zijn, waardoor ik ben doorgegaan met het fluiten van wedstrijden. Hiervoor heb ik cursussen gevolgd en kreeg ik begeleiding tijdens wedstrijden. Dit deed ik altijd naast het voetballen in mijn eigen team. Ik vond het gewoon erg leuk! Dat kostte best veel tijd, maar ik had het er graag voor over. Ik wilde graag leren fluiten, deed mijn best en wilde steeds beter worden.”
Toch zijn de persoonlijke ervaringen voor deze jonge scheidsrechter de reden om komend seizoen niet meer te gaan fluiten.
“Ik werd heel vaak gecorrigeerd door ouders en trainers. Ouders kwamen het veld in lopen. Het leek wel alsof ik niets goed kon doen. Floot ik voor een overtreding van het ene team, dan waren de ouders en begeleiders van het andere team het daar niet mee eens, en andersom. Ik doe het ook voor hun kinderen, zodat zij fijn kunnen voetballen en plezier hebben. Dan mag ik als scheidsrechter toch ook plezier hebben? Op het laatst durfde ik bijna geen beslissingen meer te nemen, omdat ik bang was voor de reacties van ouders. Doe ik het wel goed? Dat ik besloten heb te stoppen doet pijn, maar ik had er soms slapeloze nachten van.”
Niet corrigeren, maar enthousiasmeren en motiveren
Erik sluit zich aan bij bovenstaande woorden.
“Onze jeugdleden zijn ons heilig, blijf van ze af. Toon juist respect voor deze groep jeugdleden die dit vrijwillig doet. Elke zaterdag staan zij belangeloos op het veld voor de zoon of dochter van de ouders langs de lijn.”
Even wordt teruggekeken naar de coronaperiode.
“Dat was een verschrikkelijke periode, maar toen speelden we zonder publiek en verliepen de wedstrijden vlekkeloos. We willen toch niet dat we maatregelen moeten nemen om dan maar zonder publiek te gaan spelen?”
De stem van een ouder heeft duizend keer meer impact dan het fluitsignaal van de scheidsrechter of de stem van de trainer.
Gelukkig betreft het slechts een hele kleine groep mensen die zich niet weet te gedragen. Toch neemt het aantal incidenten toe. Jonge spelers nemen vaak de boodschap over die zij vanaf de kant horen. Heeft een trainer aangegeven goed over te spelen en roept een ouder vanaf de zijlijn: “Schieten, schieten!” Naar wie denkt u dat er geluisterd wordt?
Publiek hoort jeugdspelers aan te moedigen, te enthousiasmeren en te motiveren. Klappen en juichen als het goed gaat, opbeurende woorden als het even niet lukt. Het publiek hoort zich niet te bemoeien met de inhoud van de wedstrijd en al helemaal niet met de beslissingen van de scheidsrechter.
Ondanks dat veel jeugdspelers dromen ooit zo goed te worden als Lamine Yamal of Renée van Asten, die de overstap maakte van Ajax naar FC Barcelona, spreken wij binnen het jeugdvoetbal nog altijd over een hobby.
Laten wij met elkaar afspreken dat wij mensen die zich niet weten te gedragen tijdens een wedstrijd aanspreken op hun gedrag. Vaak gebeurt dat onbewust, uit enthousiasme of betrokkenheid, maar dat rechtvaardigt het gedrag niet.
Het is geen wedstrijd op leven en dood. Leren winnen én leren verliezen is onderdeel van de ontwikkeling van iedere jeugdspeler.
Tot slot: ook de scheidsrechter is onderdeel van de wedstrijd. Ook zij horen graag dat het fijn is dat zij er waren, dat zij een goede wedstrijd hebben gefloten en dat het gewaardeerd wordt dat zij aanwezig waren om uw zoon of dochter te begeleiden tijdens de wedstrijd.
Laat dit de laatste vrijwilliger zijn die stopt. Deze is er al één te veel.
Namens de Technische Commissie Jeugd,
Bastiaan Schuitert
vrijdag 7 augustus 2026 12:20 /
Algemeen
.svg)
.svg)
.svg)
