Promovendus Excelsior’31 pakt ook meteen titel in hoofdklasse

Als de rookpluimen zijn opgelost, kan het duel beginnen. En waar de geschiedenis leert dat kampioenswedstrijden zelden fraai zijn, doet de thuisploeg geen enkele moeite om de historie geweld aan te doen. ASVD vecht voor z’n laatste kans en krijgt voor rust De Koerbelt stil door met een 0-2 stand te gaan rusten. Zou het dan toch...?

Onzekere blikken op de tribune, geroezemoes langs het veld, druk telefoon en sms-verkeer met het thuisfront. Gelukkig komt na de pauze alles goed, al is er na de 2-1 van Nick Hoekstra wel een redding van doelman Vicente Fernandez Hesselink voor nodig ? hij stopt vakkundig een strafschop na een overtreding van Jarno Beltman - om in de wedstrijd te blijven. Erwin Looms heeft zijn dag niet, want de goalgetter mist drie opgelegde kansen.

Maar Looms zou Looms niet zijn als hij niet de 2-2 op een presenteerblaadje geeft aan Jarno Beltman. Het doelpunt van de man die even de titel aan een zijden draadje liet hangen komt als de verlossing voor de hypergespannen ploeg. Als de arbiter van dienst voor het laatst fluit, verandert het hoofdveld in een kolkende roodwitte massa. Excelsior is kampioen.

Uitzinnig van vreugde vliegen de spelers elkaar in de armen. Eenmaal uit het feestgedruis komen de verhalen. Fernandez Hesselink heeft een grijns op zijn gezicht die er met moeite af te krijgen is. ‘Er is maar één ploeg die recht had op de titel en dat waren wij’, zegt de kleine held. ‘We hebben elkaar in de rust verrot gescholden. Als je zoiets moois als een kampioenschap zou verkloten, verdien je het ook niet’, zeiden we tegen elkaar. Het heeft geholpen.’

Martijn Beltman vergeet in alle euforie niet het collectief te roemen. ‘Wat er in de rust gebeurde, was het bewijs voor de groei die deze selectie heeft doorgemaakt. Elkaar even de waarheid vertellen en daarna vol voor een goed resultaat gaan. Prachtig dat het is gelukt. We hebben een heel stel clubs afgebluft dit seizoen en dat voelt zo lekker.’

Iets verderop valt de architect van het succes Henry Golstein in de armen van de supporters. De eerstejaars trainer maakte in Rijssen het onmogelijke waar. ‘Naar buiten toe hebben we lang kunnen volhouden dat handhaving ons enige doel was, maar na verloop van tijd konden we niemand meer voor de gek houden. Vooral onszelf niet. In deze groep is na zes wedstrijden iets gaan leven. En het resultaat heeft iedereen vandaag kunnen zien. In één woord fantastisch.’